Θεοχάρης Σόφιλος, η «μεταφορική» της Καρπάθου που έγραψε ιστορία

Θεοχάρης Σόφιλος, η «μεταφορική» της Καρπάθου που έγραψε ιστορία

Θεοχάρης Σόφιλος, η «μεταφορική» της Καρπάθου που έγραψε ιστορία

φωτογραφία από το αρχείο του πάτερ Καλλίνικου Νικόλαου Μαυρολέων

 γράφει ο Μανώλης Δημελλάς

Ο καπετάνιος πέταξε με νεύρο τα ζάρια και έκλεισε με μια κίνηση το τάβλι.  Ο αντίπαλος του, ο Θεοχάρης Σόφιλος δεν τον είχε αφήσει σε χλωρό κλάρι! Του είχε πάρει κι αυτή, τη τελευταία τους παρτίδα.

Και δεν έφτανε η χασούρα, μα ήταν και κείνη η κουβέντα του Θεοχάρη που έμεινε αξέχαστη:

  • Και τι το πέρασε(ς) καπετάνιε μου το τάβλι; Βαπόρι;

Από τα 5 παιδιά που έκαμε η Θετεκούλα με τον Μιχάλη Σόφιλο έζησαν τα τέσσερα, ο Νίκος, ο Μανώλης, ο Χατζής κι ο Θεοχάρης, που τανε βαφτισμένος Αντώνης.

Όλα τα παιδιά ήταν ξεχωριστά και για αυτό το χωριό, με το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα της Καρπάθου, οι Πυλές, τα αγαπούσαν και τα φρόντιζαν σα ναταν δικά τους.

Μάλιστα, κάτι που αξίζει να θυμηθούμε, η Θετεκούλα ήταν κόρη του Ταμπακέρα, όμως εκείνος δεν έκαμε γιούς και κάπως έτσι έσβησε ετούτο το επώνυμο από την Κάρπαθο.

Λοιπόν από τους τέσσερις γιούς της Θετεκούλας ο Θεοχάρης είχε βρει έναν έξυπνο τρόπο για να βγάζει τίμια, είναι αλήθεια χωρίς μεγάλο κόπο, το μεροκάματο του.  

Ούτε λίγο ούτε πολύ σκέφτηκε κι έφτιαξε την πρώτη, ή για να είμαστε δίκαιοι, μια από τις πρώτες μεταφορικές εταιρίες της Καρπάθου!

Σίγουρα και πριν από τον Θεοχάρη υπήρχαν εκείνοι που αναλάμβαναν τέτοιες δουλειές, που ήταν συνήθως οι ναυτικοί μέσα στα καΐκια, όμως η ιστορία και προπαντός το ξεχωριστό χιούμορ του Θεοχάρη Σόφιλου αξίζει να το θυμηθούμε. 

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970  πηγαινο-έφερνε δέματα από την Αθήνα και τον Πειραιά στην Κάρπαθο. Καθόταν λίγες μέρες στο νησί κι έπειτα φορτωνόταν πράματα που είχαν προορισμό τους Καρπάθιους της πρωτεύουσας.

Κυρίως εξυπηρετούσε τις Πυλές, όμως δεν έλεγε όχι για μεταφορές που είχαν να κάνουν με τα κοντινά χωριά ή τα Πηγάδια. Στη μπακαλοταβέρνα του Θανάση Μαστρολέων, αλλά και στο καφενείο του Νικολέτου, στην Καλλίπολη του Πειραιά, είχε στήσει τα «γραφεία» του! Εκεί, καθισμένος σε ένα τραπεζάκι, παραλάμβανε και ταξινομούσε τα δέματα, τα πεσκέσια που είχαν προορισμό την Κάρπαθο.

Οι παλιοί σίγουρα θυμούνται αμέτρητες ιστορίες που είχαν πρωταγωνιστή το Θεοχάρη γιατί είχε έναν μοναδικό τρόπο να σχολιάζει την καθημερινότητα και να βάζει τα πράματα στη θέση τους. Κι αυτό γιατί τις περισσότερες φορές η αλήθεια δυστυχώς είναι μαλώστρα και μονάχα το χιούμορ μπορεί να δώσει διέξοδο στις δυσκολίες στιγμές μας.

Κάποια φορά λοιπόν του είχαν δώσει χρήματα από το νησί και περίμεναν να τους φέρει ζωοτροφές από την Αθήνα, βαμβακόπιτες για τα κατσίκια τους. Το πλοίο, όπως ήταν συνηθισμένο εκείνα τα χρόνια, έμεινε δεμένο για πολλές μέρες στο λιμάνι του Πειραιά γιατί μάλλον η θάλασσα θα είχε τις μαύρες της κι ο Θεοχάρης καθυστέρησε κι έτσι αναγκάστηκε να ξοδέψει τα χρήματα. Όταν κάποτε επέστρεψε στο νησί οι βοσκοί του ζητούσαν την βαμβακόπιτα κι εκείνος, έτσι που ήταν με αδειανά τα χέρια, άρχισε να βελάζει!

Αν κάτι θυμούνται οι παλαιότεροι είναι η τιμιότητα, η ακεραιότητα του Θεοχάρη. Όπως μας περιγράφουν:

«Εκείνες τις εποχές, με τους σκυλοπνίχτες που έκαναν το δρομολόγιο της άγονης γραμμής στη χάση και τη φέξη, από τα χέρια του Σόφιλου δε χάθηκε τίποτα! Οι πιο νέοι περίμεναν το Θεοχάρη να τους φέρει το πεσκέσι από το νησί κι ηλικιωμένοι έστεκαν με λαχτάρα στο καφενείο για ένα δέμα από την Αθήνα».  

 

 Πληροφορίες

Γιάννης Λαχανάς

Μάριος Μαστρολέων

Νίκος Νικολέτος

Αντώνης Κρητικός