Οι Πυλές κι ο Κασιώτης καπετάνιος Ντίνος Φουντής, του Μανώλη Δημελλά

Οι Πυλές κι ο Κασιώτης καπετάνιος Ντίνος Φουντής, του Μανώλη Δημελλά

 

 

Κάποιοι φίλοι όταν σκέφτονται τα δικά μας νησιά, την Κάσο και την Κάρπαθο, ονειρεύονται πρώτα τις άκρες της, τη θάλασσα. Κι έπειτα τραβούν για τις φιλόξενες ξεχωριστές στεριές, έτσι αδημονούν για μια ευκαιρία, για μια τοσοδούλα απόδραση.

Όμως οι περισσότεροι, Κασιώτες και Καρπάθιοι, που στέκουν μακριά από το τόπο τους, ταξιδεύουν στους αθόρυβους ανθρώπους! Θυμούνται και μελετούν τους χαρακτήρες, μέσα λοιπόν από λεπτομέρειες, δεν είναι καθόλου υπερβολή, νιώθουν πως αγγίζουν κατορθώματα και κείνα τους φωτίζουν τη συχνά πεζή καθημερινότητα τους.

Κοντοστέκομαι στα επαγγέλματα που ξεχώρισαν και έκαμαν τα νησιά σπουδαία, μοιραία αφήνομαι στο χάδι της θάλασσας και των ξεχωριστών ντόπιων ναυτικών.

Προσπερνώ λοιπόν τα χωριά, καβαλώ στη ράχη της Καρπάθου και φτάνω στο χωριό με το πιο γλυκό κι απέραντο ηλιοβασίλεμα.

Πρόκειται για τις Πυλές, χωριό που ξεχωρίζει για την ήρεμη δύναμη των ανθρώπων του και το πράσινο της φύσης.

Το χωριό, περίπου 200 σπίτια, μάλλον ξεκίνησε ως Απερίτικο μετόχι και ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν η κεντρική βρύση με τις τρεις χολέτρες, όπως γράφει ο δάσκαλος Αντώνης Ασλανίδης, το νερό είχε τέτοια ορμή που κινούσε ακόμη και νερόμυλους.

Χτισμένο 400 μέτρα από το ύψος της θάλασσας, προς τον Βορρά έχει τη Λάστο και τη Μιλλούρα, στο Νότο βλέπει το όρος Χόμαλη. Όμως στα Δυτικά είναι όλη η μαγεία των Πυλών, αφού το βλέμμα απελευθερώνεται, μπορεί να πετάξει πάνω από την Κάσο, να αγγίξει την Κρήτη, κάποιες στιγμές να σκαρφαλώσει πάνω στα βουνά της Σητείας, ίσως να φτάνει τον Ψηλορείτη!

Χτισμένο στην πλαγιά σε ταραγμένους αιώνες, εκτός από τους Καρπάθιους, κατοικήθηκε από Κρητικούς πρόσφυγες και αρκετούς από τους γείτονες Κασιώτες.

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε ότι Πυλιάτες μετανάστες, γιατροί, δάσκαλοι, αλλά και εξαιρετικά σπουδαίοι τεχνίτες πέτρας, βρέθηκαν στα πέρατα του κόσμου. Δούλεψαν στα μεγάλα έργα που έγιναν στην Αθήνα και τον Πειραιά από το τέλος του 19ουαιώνα, όπως η διώρυγα της Κορίνθου και το Καλλιμάρμαρο. Μάλιστα αναφέρονται χαρακτηριστικές ιστορίες στα νταμάρια του ξακουστού ακτίτη, στην Πειραϊκή. Ταξίδεψαν ακόμη και στην Αβησσυνία, στην Ινδοκίνα, το Μαρόκο, την Αμερική, έφτασαν και στην Αυστραλία.

Πυλιάτες μετανάστες εργάστηκαν στα παλαιά ανάκτορα των Αθηνών, μεταξύ αυτών και οι γιοί του Διακομηνά, αυτοί πρωτοστάτησαν ώστε να κατασκευαστεί η Παναγία των Πυλών στο κέντρο του χωριού. Ακόμη και σήμερα είναι χαρακτηριστική η συνεργασία των Πυλιατών στην ανοικοδόμηση του τόπου τους.

Εδώ λοιπόν, στο μικρότερο χωριό του νησιού, συναντάμε έναν σπουδαίο Κασιώτη ναυτικό, ένα γέννημα της θάλασσας που έφτασε να γίνει πλοίαρχος και πλοιοκτήτης, όμως τον κέρδισε η Κάρπαθος αφού παντρεύτηκε την Καρπαθιά Μαρία Λυριστή.

Ο καπετάν Ντίνος Φουντής, προπολεμικό γέννημα της Κάσου, όπως περήφανα μας λέει, γεννήθηκε Έλληνας, δεν ήταν Ιταλός υπήκοος!

Ο πατέρας του, ο καραβομαραγκός Ιωάννης Φουντής, είχε εγγράψει  στο μητρώο των Αθηνών  όλη την οικογένεια, λίγο πριν ξεσπάσει ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος τον φώναξαν καραμπινιέροι και με δικαιολογία ότι τον άκουσαν, δήθεν μιλούσε για τον πόλεμο, και έλεγε ότι θα τον προκαλούσε η Ιταλία, έτσι τον απέλασαν. Τον έδιωξαν, μαζί με την οικογένεια του, από την ιταλική Κάσο.

Η φαμίλια Ιωάννη και Ευδοκίας Φουντή βρέθηκε στην φιλόξενη Σύρο, εκεί υπήρχαν κάποιοι συγγενείς και γρήγορα τακτοποιήθηκαν. Ο γιος τους μεγάλωσε, φοίτησε στο Γυμνάσιο της Ερμούπολης και αμέσως ξεκίνησε τα ταξίδια.

Πρώτο μπάρκο για το Ντίνο έγινε με το φορτηγό MOUNTETNA, του  Κασιώτη εφοπλιστή Μανώλη Κουλουκουντή.

Από τότε ο καπετάν Ντίνος μετρά στο ενεργητικό του περισσότερα από 50 βαπόρια, κυρίως φορτηγά ή γκαζάδικα, αλλά και αρκετά δικά του «παιδιά», τα Μότορσιπ ΜΑΝΑ, ΦΩΤΕΙΝΗ, ΦΡΥ, ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ.

Σκέφτεται λίγο παραπάνω, θυμάται ένα μπάρκο, που έκανε με το τάνκερ WORLDHARMONY, του Νιάρχου.  Ο Ντίνος, ήταν ύπαρχος σε αυτό το πλοίο, ξεμπάρκαρε λίγους μήνες πριν από το τριπλό δυστύχημα που συνέβη στον Βόσπορο και είχε ως τραγικό απολογισμό τον θάνατο είκοσι οκτώ ανδρών του πληρώματος και μιας γυναίκας.

Όμως το φορτηγό πλοίο, που έμεινε να στοιχειώνει τη μνήμη του καπετάν Ντίνου, δεν είναι άλλο από το ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ του επίσης Κασιώτη εφοπλιστή Μάρκου Μαρκάκη. Πόσες περιπέτειες και πόσα μεγαλεία να μας εξομολογηθεί; Δέκα χρόνια πέρασε μέσα στα σίδερα του φορτηγού.

Τα γράμματα του πληκτρολογίου μοιάζουν στενά, εντελώς στεγνά κι ανάλατα, για τόσο σπουδαίες και προπαντός αγύριστες θαλασσινές μνήμες!

Ο Μακράκης συνήθιζε να δίνει ονόματα ηρώων του 1821 στα πλοία του, έτσι έκαμε και τον ΜΑΡΚΟ ΜΠΟΤΣΑΡΗ, ένα προκομένο ολλανδικό φορτηγό, μήκους 220 μέτρων τύπου BulkCarrier, που με πλοίαρχο τον δικό μας Ντίνο Φουντή γύριζε ολάκερο τον κόσμο.

Το πλοίο έκαμε μοναδικά ταξίδια στα πιο μεγάλα λιμάνια του πλανήτη, όπως τότε που πρώτο διέσχισετη γέφυρα του Σίδνεϋ, στην Αυστραλία στις 26.9.1968, κατά τη διάρκεια των επίσημων εγκαινίων της διάσημης όπερας.

Αλλά ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ έκαμε και ένα μοναδικό πειρατικό ταξίδι ζωής!

Ήταν το 1975, φορτωμένο με καλαμπόκι όταν βρέθηκε στο λιμάνι Λουάντα της Αγκόλας, έπεσε μέσα στον αιματηρό εμφύλιο της χώρας και δεν επέτρεπαν στο πλοίο να αποπλεύσει.

Ο καπετάν Ντίνος έπρεπε επειγόντος να βρει μια λύση, είχαν περάσει αρκετοί μήνες και το βαπόρι είχε γίνει τσιμεντένια προέκταση του ντόκου. Όσο κι αν προσπαθούσε ο εφοπλιστής, που στο μεταξύ είχε κατέβει στο λιμάνι της Αφρικής, δεν υπήρχαν θετικά αποτελέσματα.

Μα ο δαιμόνιος Έλληνας καπετάνιος, ο Κασιώτης Ντίνος Φουντής  και πάλι βρήκε τη λύση. Ο ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ  θα πήγαινε για…ψάρεμα και θα την κοπανούσαν, δίχως άδειες, μακριά από σφραγίδες και χαρτιά. Έτσι κατάφεραν να το σκάσουν από την Αγκόλα και για λίγο, μέχρι να φτάσουν στο επόμενο λιμάνι, αφού δεν είχαν χαρτιά ήταν όπως οι πειρατές της θάλασσας!

Όταν οι ναυτικοί μιλούν και περιγράφουν τις περιπέτειες τους στις γραμμές των οριζόντων, μοιάζει να φωτίζονται λίγο παραπάνω, έτσι κι ο καπετάν Ντίνος, που έχει χορτάσει την αρμύρα της, έγινε πιο σοφός και σίγουρα έχει κερδίσει κάτι από την αξεπέραστη μαγεία της. Δίπλα του η Καρπαθιά σύζυγος του, γνωρίζει και την πιο μικρή λεπτομέρεια από αυτές τις περιπέτειες, μάλιστα σε αρκετά ταξίδια ήταν στο πλάι του.

Αν τύχει λοιπόν να περάσετε από τις Πυλές, τότε φροντίστε να το κάνετε απογευματινές ώρες, ώστε να ζήσετε το θαύμα του ήλιου, που σα ναυτικός, κουρασμένος από τη μέρα, τις αμέτρητες  δουλειές, κυρίως από τα ανεστέμματα της Καρπάθου, βουτά με χάρη μέσα στο Αιγαίο κι αν είστε λίγο τυχεροί, σε τούτα τα μέρη ίσως να ζήσετε μιαν αλησμόνητη καρπάθικη αποσπερία.

Περιπλανηθείτε μέσα στο χωριό ή σταθείτε σε ένα καφενείο κι ακούστε, μάλλον αφουγκραστείτε, μια από τις ιστορίες που κουβεντιάζονται, δεν είναι μόνο τα κερδισμένα συναισθήματα, αυτά ίσως τα πετύχεις κι αλλού, πρόκειται για ένα μάθημα αυθεντικής ζωής που ολοένα κι αργοσβήνει.