Μανώλης Περίδης

Μανώλης Περίδης

Ο Μανώλης γεννήθηκε στο Μεσοχώρι της Καρπάθου, τον Απρίλη του 1922, σε μια εποχή που τα Δωδεκάνησα ήταν επαρχία της Ιταλίας, ενώ ο δεύτερος το 1939 στη Μεσσήνη.

Ο Μανώλης Περίδης παρακολούθησε λίγες τάξεις του δημοτικού σχολείου, όμως αυτός ο κοντούλης αριστερόχειρας πιτσιρίκος από τότε φαινόταν πως είναι διαόλου κάλτσα! Από μικρός είχε στο αίμα το μικρόβιο, να βγαίνει μπροστά και να μην λογαριάζει, ούτε να σκιάζεται τίποτε και να κυνηγά την περιπέτεια σα το πιο ξεχωριστό λαγόσκυλο ψάχνει το θήραμα του.

Σήμερα είναι γνωστός για τα αστεία του, για τα “λευκά” του ψέμματα, όπως συνηθίζει ο ίδιος να επαναλαμβάνει. Πρόκειται για ένα σωρό δικές του φανταστικές ιστορίες, που ενώ δεν έχουν απολύτως καμιά αληθοφάνεια, ωστόσο είναι τόσο έξυπνα δομημένες, που όταν τις ακούς δεν μπορεί να μην συμφωνήσεις.
Είναι γνωστός με το παρατσούκλι Μουσσολίνι κι αυτό γιατί ο Ιταλός Μπριγκαντιέρης, ο αστυνομικός διοικητής στο Μεσοχώρι, κάθε φορά που τον έβλεπε να βάζει σημάδι πέτρες νικούσε τους συμμαθητές του κι έτσι μικρόσωμο τον παρομοίαζε με τον φασίστα ηγέτη των Ιταλών, που σε εκείνα τα χρόνια, τη δεκαετία του ’30, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, κάθε τόσο του φώναζε:

Forza Mussolini! Cosi ti voglio Mussolini!

Ο Μανώλης Περίδης, είναι τέταρτος γιος του Πέτρου και της Βιργινίας, το γένος Αλεξίου, ο πατέρας της φαμίλιας ήταν μετανάστης, δοκίμασε δυο φορές την τύχη του στα ορυχεία (τις μίνες) της Αμερικής, επέστρεψε και ταξίδεψε στην Περσία στο κυνήγι του μεροκάματου, όπως και πολλοί Καρπάθοι, έφτασε στο Μαρόκο. Μάλιστα πήρε σχεδόν όλη την οικογένεια μαζί του, άφησε στο νησί τον Μανωλάκη κι άλλο ένα παιδί που ήταν ακόμη μωρό, όμως τους έπιασε ο πόλεμος, έτσι αναγκάστηκαν να περιμένουν μέχρι το τέλος του για να ταξιδέψουν στην πόλη Φέζ και να βρεθούν όλοι μαζί.

Ήταν το 1947, σε ηλικία 24 χρονών ο Μανώλης πρωτόφυγε από το Μεσοχώρι της Καρπάθου και τότε γνώρισε τον πατέρα του που είχε να τον δει 20 χρόνια!

Στην Φες θα κάμει διάφορες δουλειές, θα περάσει από κατασκευές δρόμων, με τον μεγάλο του αδελφό εργολάβο, αλλά και από διάφορα εστιατόρια με τελευταίο το Atlas, στην περίφημη κόκκινη πόλη, το Marakkesh!

Όμως ο Μανώλης Περίδης είχε το νου του στην περιπέτεια, ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο και να ζήσει μια πιο ελεύθερη μποέμ ζωή. Έτσι με παρέα έναν Ρουμάνο φίλο ξεκίνησαν ένα μεγάλο ταξίδι προς το άγνωστο. Μάζεψαν τα πράγματα τους, πήραν και μια σκηνή και ξεκίνησαν να γνωρίσουν την Ισπανία.

Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Αλμερία, Σάντα Λουσία, οι δυο φίλοι περπατούσαν και διάλεγαν μια όμορφη γωνιά και έστηναν το τσαντίρι τους. Την επόμενη μέρα έκαναν ότο-στοπ και όσο περνούσαν μήνες εκείνοι ανέβαιναν για τη Γαλλία. Μάλιστα πέρασαν και από το παραθαλάσσιο χωριό του George Getarye, του διάσημου Λάμπρου Βορλόου (1915-1997), ενός διάσημου Έλληνα από την Αλεξάνδρεια που άλλαξε το όνομα του τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο για να γλυτώσει από τα Γερμανικά ! Ο Γκέταρυ έγινε Γάλλος το 1950, εκτός από τραγουδιστής ήταν επίσης χορευτής, ηθοποιός και σπουδαίος κομπέρ, ειδικεύτηκε στα μιούζικαλ και έκανε μεγάλη καριέρα στη Γαλλία, αλλά και τις Η.Π.Α., μάλιστα έπαιξε στις διάσημες ταινίες Le cavalier noir (1945) και An American in Paris, στο πλευρό του Gene Kelly.

Κάποτε οι δυο φίλοι έφτασαν στα σύνορα της Γαλλίας και εκεί οι δρόμοι τους χωρίστηκαν, ένα περαστικό αυτοκίνητο είχε μόνο μια θέση και έτσι ο Μανώλης βρέθηκε στο Μπορντώ. Εκεί δούλεψε κοντά στους 6 μήνες στα χωράφια, μια δουλειά που γνώριζε από το νησί του, όμως η διαφήμιση για την Λεγεώνα των Ξένων και οι Λεγεωνάριοι που συναντούσε σε ένα μπαρ, του πήραν τα μυαλά.

Δεν υπήρχε κανένας από την οικογένεια του που να πολέμησε και εκείνος έψαχνε μια καινούρια ζωή κι έτσι όπως ήταν από παιδί, ένας ατίθασος, δεν έχασε την ευκαιρία.

Το 1959 ταξίδεψε στη Μασσαλία και υπέγραψε το συμβόλαιο για την 5ετη θητεία, έτσι πέρασε στον μισθοφορικό στρατό, από εκεί ταξίδεψε για το Sidi Bel Abbes της Αλγερίας, μια πόλη που ιδρύθηκε το 1843 από λεγεωνάριους, εκεί ξεκίνησε τη σκληρή εξάμηνη εκπαίδευση.